هـمای اوج سـعادت بـه دام مـا افـتـد ...

هـمای اوج سـعادت بـه دام مـا افـتـد

اگــر تــو را گــذری بـر مـقـام ما افـتـد


حــباب‌ وار بـرانـدازم از نـشـاط کـــلاه

اگر ز روی تو عکـسی به جام ما افتد


شـبی که مـاه مراد از افق طلوع کند

بـود کــه پـرتــو نــوری بـه بام مـا افتد


ملوک را چو ره خاکبوسی در نیست

کـی الـتـفـات مـجـال سلام مـا افـتـد


چو جان فدای لبت شد خیال می‌بستم

کـه قطره‌ای ز زلالـش به کـام مـا افتد


خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز

کزین شـکار، فـراوان بـه دام مـا افتد


بـه نـاامیدی از این در مـرو بـزن فالی

بـود کـه قـرعه دولت به نــام ما افتد


ز خاک کوی تو هرگه که دم زند حافظ

نسیم گلـشن جان، در مشام مـا افتد 

 

 

 

 

                                   حافظ 

/ 0 نظر / 60 بازدید